توسعه الگوی مسکن موقت پس از بحران با استفاده از معماری سلولزی در اقلیم گرم و خشک

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دکتری معماری، گروه معماری،دانشکده هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

2 پژوهشگر دکتری، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 پژوهشگر دکتری، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

4 دکتری معماری، گروه معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، ایران، تهران، ایران.

10.30480/agm.2026.6376.1060

چکیده

پژوهش حاضر به مسئله‏ی اسکانِ اقشاری توجه می‌کند که مهم‌ترین دغدغه آن‌ها توجه به ضروریات فضای زیست در شرایط بحرانی است. این نگاه می‌تواند آسیب‌دیدگان از بلایای طبیعی و غیرطبیعی همچون زلزله، سیل، جنگ و ... را نیز در برگیرد که از خلال آن به مسئله بهبود اسکان حادثه‌دیدگان از بلایای طبیعی به صورت عمیق‌تری پرداخته شده است هدف اصلی این پژوهش شناسایی الگوی مسکن موقت با استفاده از ساختارهای سلولزی به منظور اسکان بهتر پس از بحران است. در روش پژوهش، ابتدا به ابعاد مختلف اسکان موقت پس از بحران به صورت اسنادی و کتابخانه‌ای، به گرداوری داده‌ها پرداخته شد، سپس در کنار استفاده از منطقی استقرایی و با تکیه بر تجربه‌گرایی و بهره‌برداری از پتانسیل مصالح سلولزی در دسترس، به شناسایی الگوی مسکن سلولزی پرداخته شد. در گام نهایی، الگوی پیشنهادی با روش موردپژوهی و کار میدانی به صورت مقیاس واقعی (یک به یک) به مرحله اجرا درآمد تا به صورت تجربی نیز مزایا و معایب مسکن موقت سلولزی استخراج گردد. در یافته‌های پژوهش تلاش شد تا به بازتعریف تصویر ذهنی نسبت به سازه‌های سلولزی و همچنین ارتقای کیفیت زیست حادثه‌دیدگان با استفاده از مصالح ارزان قیمت و تجدید‌پذیر که قابلیت ساخت به صورت مشارکتی را دارند، انجام پذیرد. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که سه الگوی اساسی راست‌گوشه، مثلثی، و دایره‌ای جهت اسکان پس از بحران قابل تعریف است که از این بین، به صورت ویژه چالش‌های الگوی راست گوشه به‌واسطه نمونه تجربی، کشف و در زمینه‌های ساختار، سازه، اتصالات و اجزا مورد بررسی قرار گرفت.

کلیدواژه‌ها

موضوعات